"Jij kunt helemaal niet fotograferen, Michiel."

Tijdens gesprekken met mede-fotografen hoor ik nog wel eens "Jij bent lekker bezig, Michiel". Superleuk om te horen, want ik doe ook maar wat (nadat ik er veel te lang over nagedacht heb, natuurlijk). Ik zeg dan meestal iets in de trant van "Als je boven het maaiveld uitkomt, moet je kop eraf." Het is een raar plekje om te zijn, al zeg ik het zelf. Eigen schuld / verdienste.

Vorig jaar mocht ik in de toen nieuwe CameraNu winkel in Rotterdam presenteren. Mooie winkel, met een grote presentatieruimte. Achter in de zaal een oudere, norse man. Ik meende hem eerder te hebben gezien. Binnen een paar minuten in de presentatie begon de man onsamenhangende vragen te stellen, die niet eens zozeer over mijn presentatie (straatfotografie) gingen. Vervelende vragen, rare opmerkingen. Toen ik hem vroeg na de presentatie langs te komen om verder te praten, omdat ik door wilde met mijn verhaal, klonk een wereldvreemd "Ik wil nu een antwoord".

Er gingen lichtjes branden. Deze man ken ik. Ik ken hem van maandenlang vervelende, denigrerende mails. Van dat ene telefoongesprek een jaar geleden. Deze man had ik overal geblokkeerd en kwam nu kwam hij zo de winkel binnengelopen. Ik begon ongemakkelijk te trillen. Doorgaan, ze komen voor jouw verhaal, niet het zijne. In de zaal werd de man teruggefloten. "Ga anders gewoon ergens op een terras zitten."

Met vaart en oprecht plezier maakte ik mijn presentatie af. Lachende gezichten, bedankjes. "Inspirerend, en kan ik je boek kopen?". Dankjulliewel, en dank voor jullie geduld tijdens de onplezierige intermezzo's. Jammer, dat één iemand zo de hele zaal kan irriteren.

Je hoeft het niet altijd met me eens te zijn. Liever niet. En online komen er wel vaker reacties: "Snobistisch geneuzel, die podcast." Maar als zo'n toetsenbordterrorist opeens tegenover je staat, is toch een ander verhaal.

Het gaat prima, hoor. Ik omring me vaak en graag met mensen die dezelfde passie delen. Fotografie is fantastisch en verbindt. En je hebt overal mensen die willen zeuren om het zeuren. Die geen ander doel meer hebben in het leven dan zich opdringen aan anderen, online of offline, ter compensatie van te weinig aandacht in het echte leven, stel ik me zo voor. Maar je gaat er onwillekeurig toch over nadenken. En dan schrijf ik het altijd graag even van me af.

Dit artikel verscheen eerder in mijn nieuwsbrief. Schrijf je nu in en mis nooit meer een column. Je krijgt dan bovendien mijn GRATIS e-book met 5 onmisbare tips voor straatfotografie.